به گزارش وب‎‌دا همدان، دکتر امیرعباس علیزمانی، در همایش «از شفا تا قانون» با اشاره به مفاهیم نیچه، مولانا و ابن‌سینا، تأکید کرد که انسان معاصر در جهانی بی‌پاسخ، بی‌قرار و تشنه‌ی معنا زندگی می‌کند.

او مسئله خودکشی را نه‌فقط پدیده‌ای روان‌پزشکی، بلکه پرسشی فلسفی دانست و گفت: اگر نتوانیم به این پرسش پاسخ دهیم که «چرا نباید خودکشی کنم؟»، فلسفه‌ی زندگی بی‌معنا خواهد بود. به باور او، سنت سینوی به انسان به‌عنوان موجودی غایت‌مند می‌نگرد که با عقل خود به سعادت می‌رسد.

دکتر علیزمانی خاطرنشان کرد که فلسفه باید به ما زیستن بیاموزد، نه صرفاً اندیشیدن. او زندگیِ ارزیابی‌نشده را بی‌ارزش خواند و تأکید کرد: «ای برادر تو همان اندیشه‌ای، مابقی خود استخوان و ریشه‌ای.»

نسبت دین و عقل در نگاه ابن‌سینا

در بخش دیگری از همایش، دکتر سیدمحمود یوسف‌ثانی، دانشیار مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، به بررسی نگاه ابن‌سینا به دین پرداخت.

وی با تکیه بر آثاری همچون شفا، نجات و رساله کمتر شناخته‌شده ازویه، گفت: ابن‌سینا دین را مجموعه‌ای از معارف و احکام فقهی و اخلاقی می‌داند که برای عموم مردم نازل شده‌اند، نه نخبگان و فلاسفه.

یوسف‌ثانی تأکید کرد که زبان دین در قرآن، زبان تمثیل و روایت است، نه برهان و استدلال؛ چراکه دین مخاطب عام دارد. به گفته او، ابن‌سینا حتی نقدهایی بنیادین به علم کلام دارد و آن را فاقد بنیان عقلانی می‌داند. وی تلاش ابن‌سینا را در جهت دفاع عقلانی از اصول دین مانند توحید، نبوت و معاد ارزیابی کرد.

او افزود: سنت فلسفی ابن‌سینا در دوره‌های بعدی بر علم کلام تأثیر گذاشت و آن را به‌سوی عقلانیت سوق داد؛ سنتی که امروز بیش از هر زمان، نیازمند احیا و بازخوانی است.