به گزارش وبدا در همدان، دکتر نسرین گوهری، عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان و عضو هیئت‌مدیره انجمن علمی شنوایی‌شناسی ایران، با اشاره به اهمیت تشخیص زودهنگام کم‌شنوایی در نوزادان و کودکان گفت: کم‌شنوایی یکی از چالش‌های خاموش دوران کودکی است که اگر به‌موقع تشخیص داده نشود، می‌تواند بر رشد مغزی، تکامل گفتار و زبان، مهارت‌های ارتباطی و روند تحصیلی کودک تأثیر قابل توجهی داشته باشد.

وی افزود: شناسایی علت‌های زمینه‌ای کم‌شنوایی، نخستین گام در مدیریت این اختلال است و عوامل مؤثر بر بروز آن را می‌توان در سه دوره پیش از تولد، هنگام تولد و پس از تولد بررسی کرد.

عوامل مؤثر بر کم‌شنوایی در سه دوره عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان با اشاره به عوامل دوران پیش از تولد اظهار کرد: عوامل ژنتیکی، ابتلای مادر به برخی عفونت‌ها از جمله سایتومگالوویروس، مصرف برخی داروها و بیماری‌های زمینه‌ای مادر می‌توانند در بروز مشکلات شنوایی در نوزاد نقش داشته باشند.

گوهری ادامه داد: در زمان تولد نیز عواملی مانند تولد زودرس، وزن پایین هنگام تولد، زردی شدید و کمبود اکسیژن، به‌ویژه در نوزادانی که نیازمند بستری در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان (NICU) هستند، از عوامل خطر کم‌شنوایی محسوب می‌شوند.

وی با بیان اینکه برخی عوامل پس از تولد نیز می‌توانند موجب آسیب شنوایی شوند، گفت: بیماری‌هایی مانند مننژیت، عفونت‌های مزمن گوش میانی واستفاده از داروهای سمی برای شنوایی از جمله عواملی هستند که باید مورد توجه قرار گیرند.

تأخیر در گفتار می‌تواند زنگ خطر کم‌شنوایی باشد

 عضو هیئت‌مدیره انجمن علمی شنوایی‌شناسی ایران با تأکید بر ضرورت توجه والدین به علائم هشداردهنده، بیان کرد: تأخیر در شروع یا تکامل گفتار، اختلال در تلفظ صحیح برخی حروف، بلند کردن صدای تلویزیون، بی‌توجهی به صدا زدن یا دستورات ساده و همچنین سابقه عفونت‌های مکرر گوش می‌توانند از نشانه‌های احتمالی مشکلات شنوایی باشند.

گوهری خاطرنشان کرد: مشاهده این علائم لزوماً به معنای کم‌شنوایی نیست، اما والدین باید در صورت مشاهده چنین نشانه‌هایی، ارزیابی تخصصی شنوایی کودک را جدی بگیرند.

تأکید بر قانون طلایی ۱-۳-۶ در تشخیص کم‌شنوایی

 وی غربالگری شنوایی نوزادان را یکی از مهم‌ترین اقدامات برای شناسایی کم‌شنوایی‌های پنهان دانست و گفت: بر اساس قانون طلایی «۱-۳-۶»، غربالگری شنوایی باید حداکثر تا یک ماهگی انجام شود، تشخیص قطعی کم‌شنوایی در صورت وجود مشکل تا سه ماهگی صورت گیرد و مداخله و درمان نیز حداکثر تا شش ماهگی آغاز شود.

عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان افزود: غربالگری شنوایی می‌تواند پیش از ترخیص نوزاد از بیمارستان یا حداکثر تا یک ماهگی انجام شود و آزمون‌هایی مانند OAE و ABR برای ارزیابی شنوایی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

گوهری ادامه داد: در صورت تأیید کم‌شنوایی، مداخلات درمانی باید هرچه سریع‌تر آغاز شود که می‌تواند شامل استفاده از سمعک و آغاز توانبخشی باشد و در موارد شدیدتر نیز فناوری کاشت حلزون می‌تواند مورد بررسی قرار گیرد.

کم‌شنوایی درمان‌نشده می‌تواند بر رشد اجتماعی و تحصیلی کودک اثر بگذارد وی با هشدار نسبت به پیامدهای تشخیص دیرهنگام کم‌شنوایی گفت: اگر کم‌شنوایی در سال‌های طلایی رشد شناسایی نشود، می‌تواند موجب تأخیرهای قابل توجه در یادگیری زبان و گفتار شود و در ادامه، عملکرد تحصیلی، مهارت‌های شناختی و توانایی برقراری ارتباط مؤثر کودک با اطرافیان را تحت تأثیر قرار دهد.

عضو هیئت‌مدیره انجمن علمی شنوایی‌شناسی ایران افزود: مشکلات ارتباطی ناشی از کم‌شنوایی ممکن است کودک را با چالش‌هایی مانند انزوای اجتماعی، دشواری در برقراری ارتباط با همسالان و کاهش اعتمادبه‌نفس مواجه کند و در صورت تداوم و نبود مداخله مناسب، این مشکلات می‌توانند در سال‌های بعد نیز ادامه پیدا کنند و بر زندگی اجتماعی و شغلی فرد تأثیر بگذارند. کم‌شنوایی در کودکان بن‌بست نیست

گوهری با تأکید بر اینکه کم‌شنوایی در کودکان با امکانات و دانش پزشکی امروز یک بن‌بست نیست، اظهار کرد: از درمان‌های پزشکی عفونت‌های گوش گرفته تا استفاده به‌موقع از سمعک‌های پیشرفته و در موارد شدیدتر، کاشت حلزون، روش‌های مختلفی برای کمک به کودکان کم‌شنوا وجود دارد.

وی با بیان اینکه تجهیزات و فناوری‌های درمانی تنها بخشی از مسیر توانبخشی هستند، تصریح کرد: آنچه اهمیت زیادی دارد، تداوم توانبخشی و گفتاردرمانی است؛ چراکه کودک باید بتواند صداها را درک کند، کلمات را بیاموزد و مهارت‌های ارتباطی خود را توسعه دهد.

عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان در پایان تأکید کرد: آگاهی والدین، انجام غربالگری در زمان مناسب، تشخیص زودهنگام و آغاز سریع درمان و توانبخشی، نقش مهمی در جلوگیری از پیامدهای کم‌شنوایی و کمک به کودک برای رشد، یادگیری و برقراری ارتباط مؤثر با جامعه دارد.