به گزارش پایگاه خبری وب‌دا درهمدان، ابوالحسن موسی بن جعفر«علیهماالسلام»؛ امام هفتم از ائمه اثنی عشر «علیهم‌السلام» و نهمین معصوم از چهارده معصوم «علیهم‌السلام» اهستند که بـه جهت کثرت زهد و عبادتش مشهور بـه العبد الصالح و بـه جهت حلم و فرو خوردن خشم و صبر بر مشقات و آلام زمانه مشهور بـه الکاظم گردید.

کنیه آن حضرت ابوابراهیم بوده ولی بـه ابوعلی نیز مشهور بوده‌اند. از القاب مشهور ایشان کاظم، العبد الصالح، باب الحوائج و کنیه گرامى‌اش ابوالحسن و ابوابراهیم اسـت.

پدر والامقامشان امام جعفر بن محمّد «علیهماالسلام» و مادرش حُمَیْدَه اسـت. حمیده کنیزی از اهل بربر«مغرب» یا از اهل اندلس «اسپانیا»بوده اسـت و نام پدر این بانو را صاعد بربری گفته‌اند. حمیده بـه «حمیدة البربریة» و «حمیدة المصفاة» نیز مشهور بوده اسـت. برادران دیگر امام از این بانو اسحاق و محمد دیباج بوده‌اند.

هارون عبّاسى، وجود امام کاظم «علیه‌السلام» را در زندان نیز تاب نیاورد و فرمان داد ایشان را مسموم کنند. آخرالامر یحیی امام را بـه سندی بن شاهک سپرد و سندی آن حضرت را در زندان مسموم کرد. بدین سان، امام «علیه‌السلام» بـه سال 183 ه. در پنجاه و پنج سالگى در زندان بغداد بـه شهادت رسید.

چون آن حضرت وفات یافت سندی پیکر آن حضرت را بـه فقها و اعیان بغداد نشان داد کـه ببینند در بدن او اثر زخم یا خفگی نیست. بعد وی را در باب التبن در موضعی بـه نام مقابر قریش «کاظمین عراق» دفن کردند.