به گزارش وب‌دا همدان، دکتر بهروز کارخانه‌ای در آغاز این نشست ضمن خیرمقدم به حاضران و اساتید مدعو از دانشگاه‌های همدان، کرمانشاه، کردستان، ایلام و اسدآباد، بیان کرد: آمارها نشان می‌دهد که دانشگاه علوم پزشکی همدان در برخی شاخص‌ها نسبت به همتایان منطقه عقب‌تر است و همین موضوع ضرورت برنامه‌ریزی دقیق‌تر و نگاه اصلاحی در آموزش، پژوهش و خدمات درمانی را برجسته می‌کند. او خاطرنشان کرد که در حال حاضر این دانشگاه ۶۴۵۲ دانشجوی ایرانی و ۳۷۱ دانشجوی غیرایرانی دارد و با بهره‌گیری از ۵۵۶ عضو هیئت علمی، پنج بیمارستان آموزشی را مدیریت می‌کند.

ضرورت استقلال و همبستگی منطقه‌ای

رییس دانشگاه علوم پزشکی همدان با اشاره به اهمیت استقلال تصمیم‌گیری در حوزه آموزش، اظهار کرد: ما بهتر از هر نهادی می‌دانیم چه تعداد دانشجو باید جذب کنیم و چگونه زمینه ماندگاری آن‌ها را در منطقه فراهم آوریم. اگر دانشگاه‌ها بتوانند نیازهای واقعی منطقه را در پذیرش دانشجو و توسعه رشته‌ها لحاظ کنند، علاوه بر کاهش مهاجرت تحصیلی، می‌توانند به ارتقای سطح خدمات درمانی در شهرستان‌ها کمک کنند.

 وی تبیین کرد: همگرایی و وحدت دانشگاه‌های منطقه می‌تواند بسیاری از مشکلات مشترک آموزشی و درمانی را برطرف کند. او تاکید کرد: رسالت اصلی ما خدمت به بیماران است و اگر آموزش، پژوهش و توسعه در این راستا قرار نگیرد، هدف اصلی از بین خواهد رفت.

بازنگری در نظام آموزش علوم پزشکی

دکتر کارخانه‌ای با بیان اینکه آموزش باید متناسب با نیازهای روز جامعه باشد، افزود: امروز لازم است رشته‌های کاربردی و میان‌رشته‌ای همچون طب سالمندی یا اخلاق پزشکی بیش از گذشته مورد توجه قرار گیرند. او یادآور شد که کمبود انگیزه میان اعضای هیئت علمی و دانشجویان یکی از چالش‌های مهم آموزش پزشکی است و باید با ایجاد شرایط مناسب، انگیزه ماندگاری در مناطق محروم را افزایش داد.

وی اضافه کرد: الگوگیری از اساتید پیشکسوت و ترویج شاگردپروری از ضرورت‌های آموزش پزشکی است. اگر دانشجویان احساس کنند که اساتید آن‌ها علاوه بر دانش، از جایگاه اخلاقی و انسانی برجسته‌ای برخوردارند، انگیزه بیشتری برای ادامه راه خواهند داشت.

رییس دانشگاه علوم پزشکی همدان تاکید کرد که آموزش علوم پزشکی نمی‌تواند بدون توجه به تحولات جهانی و فناوری‌های نوین ادامه یابد. او تصریح کرد: باید از ظرفیت‌های هوش مصنوعی و روش‌های نوآورانه آموزشی بهره ببریم و در کنار آن رشته‌های نوظهور متناسب با تحولات جمعیتی و اجتماعی مانند سالمندی را توسعه دهیم.

تقویت آموزش بالینی و مهارت‌محور

دکتر کارخانه‌ای در بخش دیگری از سخنان خود به اهمیت مهارت‌آموزی در آموزش پزشکی اشاره کرد و گفت: متأسفانه در برخی مواقع، آموزش‌های بالینی به‌گونه‌ای است که پزشکان جوان در مواجهه با بیماران دچار سردرگمی می‌شوند. او یادآور شد: زمانی در بیمارستان‌های آموزشی با آموزش دقیق می‌توانستیم بسیاری از بیماران شهرستان‌ها را در همان محل درمان کنیم، اما امروز شاهد ارجاع بی‌مورد بیماران به مراکز مجهزتر هستیم. این موضوع نشان می‌دهد که باید کیفیت آموزش‌های بالینی را بازنگری کنیم.

رییس دانشگاه علوم پزشکی همدان با اشاره به جایگاه اخلاق در حرفه پزشکی گفت: تقریباً تمامی مشکلاتی که بیماران یا خانواده‌های آن‌ها مطرح می‌کنند، به نحوه برخورد و رفتار پزشکان و کارکنان بازمی‌گردد. اگر پزشک در شرایط اضطراری با وقار رفتار کند، به بیمار احترام بگذارد و آرامش را منتقل کند، بسیاری از شکایات و نارضایتی‌ها کاهش خواهد یافت.

وی ادامه داد: اخلاق پزشکی باید به‌عنوان یک اصل بنیادین در آموزش علوم پزشکی مورد توجه جدی قرار گیرد. به گفته او، توجه به تاریخ پزشکی و الگوگیری از پیشگامانی همچون ابن‌سینا که با وجود امکانات محدود آثار ماندگاری خلق کردند، می‌تواند الهام‌بخش نسل امروز باشد.

آینده‌نگری در توسعه آموزش پزشکی

دکتر کارخانه‌ای همچنین به توسعه دانشکده علوم پزشکی اسدآباد اشاره کرد و گفت: این دانشکده با وجود امکانات جدید، ظرفیت پوشش جمعیتی نیم میلیون نفری را دارد و باید با نگاه آینده‌نگرانه، رشته‌های موردنیاز منطقه مانند پزشکی و دندانپزشکی را در آن توسعه دهیم.

وی افزود: آموزش، سلامت و امنیت سه رکن اصلی جامعه هستند و دانشگاه‌های علوم پزشکی باید با همگرایی و تبادل علمی میان خود، این ارکان را تقویت کنند. به گفته وی، تبادل استادان و تجربه‌ها میان دانشگاه‌های همدان، کرمانشاه، سنندج و ایلام می‌تواند نتایج ارزشمندی به همراه داشته باشد.

رییس دانشگاه علوم پزشکی همدان در پایان سخنان خود تاکید کرد: آموزش پزشکی باید به‌گونه‌ای طراحی شود که دانشجویان علاوه بر کسب مهارت‌های علمی و عملی، به ارزش‌های اخلاقی پایبند باشند و در آینده پزشکانی متعهد، توانمند و ماندگار برای کشور تربیت شوند. او گفت: ما بدهکار بیماران خود هستیم و رسالت اصلی همه برنامه‌های آموزشی، پژوهشی و درمانی باید بهبود کیفیت زندگی مردم و ارتقای سلامت جامعه باشد.