دیابت به دو نوع یک و دو تقسیم می‌شود که نوع یک شیوع کمتری دارد. ودر دیابت نوع یک، از همان ابتدای بیماری نیاز به تزریق انسولین وجود دارد، اما در دیابت نوع دو مقاومت به انسولین دیده می‌شود و بیمار ممکن است در مراحل اولیه به انسولین نیاز نداشته باشد؛ ولی به‌تدریج نیاز به تزریق پیدا کند. افرادی که به دیابت نوع یک مبتلا می شوند ،پس از ۱۰ تا ۱۵ سال می‌تواند موجب آسیب کلیوی شود،این آسیب ابتدا با دفع پروتئین از ادرار شروع می‌شود.

در ادامه با افزایش سطح کراتینین خون، عملکرد کلیه‌ها کاهش می‌یابد. در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو نیز به‌تدریج کلیه‌ها درگیر می‌شوند و ممکن است فرد به درمان‌های جایگزین از جمله دیالیز نیاز پیدا کند.

بسیار مهم است که بیماران دیابتی از همان ابتدا تحت نظر متخصص غدد و نفرولوژی باشند تا با تشخیص زودهنگام از بروز عوارض کلیوی پیشگیری شود. پرنوشی، پرادراری، تکرر ادرار به‌ویژه در شب، ادرار کف‌آلود و ورم اندام‌های تحتانی از نشانه‌های افزایش قند خون و درگیری کلیه‌ها هستند،با این حال، مهم‌ترین ویژگی دیابت، بی‌علامتی آن است و بسیاری از بیماران زمانی متوجه آسیب می‌شوند که مراحل بیماری پیشرفته است.