به گزارش وب‌دا همدان، روانشناسان مثبت‌گرا می‌گویند علم روانشناسی در طول قرن بیستم عمدتاً به اختلالات روانی ازجمله اضطراب، افسردگی، یأس و ناامیدی توجه کرد و از توجه به عواطف مثبت انسان غافل شد. به نظر آن‌ها انسان دارای نیمه مثبت و نیم منفی است و اکنون هنگام آن است که به جنبه‌های مثبت وجود انسان توجه شود و علاوه بر آسیب‌پذیری‌ها به توانمندی‌ها و استعدادهای

انسان نیز توجه شود. در محور این نیمه مثبت، امید به آینده قرار دارد.

روان‌شناسان مثبت‌گرا، امید را این­طور تعریف کرده‌اند: نوعی تفکر معطوف به هدف است که در آن فرد درباره مسیرها (یعنی به‌کارگیری ظرفیت ادراکی خود برای یافتن راه‌هایی به سمت اهدافش) و درباره عامل (یعنی درباره انگیزش‌های لازم برای استفاده از آن راه‌ها برای رسیدن به هدف‌ها) فکر می‌کند. طبق این نظریه، امید، اراده‌ی رفتن و راه‌های مختلفی برای رسیدن است و از «واسطه» و «گذرگاه‌ها» تشکیل‌شده است. کسی که امید داشته باشد، عزم و اراده‌ی رسیدن به اهداف و همچنین مجموعه‌ای از استراتژی‌ها برای رسیدن به اهداف را در اختیار دارد.

در حقیقت، امید، انتظاری مثبت درباره­ی آینده و نگرشی مثبت به رویدادهای علی و معلولی است و به‌عنوان سپری بین آثار رویدادهای استرس­زای زندگی و سلامت جسمی- روانی و رفتاری قرار می­گیرد. افراد امیدوار در رویارویی با شرایط استرس­زا به‌صورت فعال­تری برخورد می­کنند و از راهبردهای مقابله­ای بیشتر و بهتری استفاده می­کنند.

دربیانی دیگر،  امید به زندگی، مجموعه­ای ذهنی است که مبتنی بر حس متقابل اراده و برنامه­ریزی برای رسیدن به هدف است. نیرویی هیجانی که تخیل را به سمت موارد مثبت هدایت می­کند. این مؤلفه، به فرد انعطاف­پذیری، نشاط و توانایی خاصی از ضرباتی را که زندگی بر فرد تحمیل می­کند، داده و باعث افزایش رضایت در زندگی می­شود در این راستا، بررسی‌های انجام‌شده نشان می­دهد که امید به زندگی باعث پرورش دیدی خوش­بینانه نسبت به زندگی می­شود، تنش­زا بودن وقایع را کاهش می­دهد و به زندگی معنا و هدف می‌بخشد.

رشد امید

امید به نحو روشنی در دوران نوزادی، کودکی و نوجوانی رشد می‌کند سال اول زندگی: پایداری شی و طرح‌واره‌های علت و معلول به کودک این امکان را می‌دهد که درباره گذرگاه‌های معطوف به هدف تفکرات پیش بینانه ای داشته باشد.

سال دوم:

مهم‌ترین مهارت در سال دوم این اندیشه است که می‌توان گذرگاه‌های اطراف موانع را نیز در نظر گرفت و فعالانه آن‌ها را دنبال کرد. کودک یاد می‌گیرد فعالیت‌های هدفمندی را برای پیگیری به اجرا بگذارد.

این فعالیت‌ها یعنی رویارویی با موانع، در نظر گرفتن راهه‌ای اطراف آن‌ها و سپس به اجرا گذاشتن فعالانه این نقشه‌ها هسته تکوین امید را تشکیل می‌دهند.

دوره پیش‌دبستان:

در این دوره رشد سریع زبان، تفکر شهودی و پیش عملیاتی، علاقه به داستان‌گویی و امور روزمره قابل پیش‌بینی، امکان رشد بیشتر طراحی گذرگاه‌های امیدوار را در رویارویی با موانع و مشکلات فراهم می‌کند.

نوجوانی:

با رشد مهارت‌های تفکر انتزاعی، فرصت‌هایی برای برنامه‌ریزی امیدوارانه و دنبال کردن طرح‌ها به‌رغم کمبودها و موانع فراهم می‌گردد

بزرگسالی: بزرگسالان امیدوار نیمرخ روانی متمایزی دارند.

بزرگسالانی که از سطوح بالای امید برخوردارند در زندگی خود به‌اندازه دیگران شکست را تجربه کرده‌اند، اما این باور را پرورش داده‌اند که می‌توانند با چالش‌ها سازش کنند و با ناملایمات کنار بیایند

در سال­های اخیر، روان­شناسان به سازه امید به‌عنوان یک نقطه قوت روان­شناختی نگریسته و معتقدند که این سازه می­تواند به پرورش و ایجاد سلامت روان کمک زیادی کند.

امید به زندگی رابطه معکوس و منفی­ای با میزان افسردگی و اضطراب دارد. درواقع، هرچقدر درجه امید در زندگی بالاتر باشد، میزان اضطراب و افسردگی پایین‌تر است. بر این اساس، از مهم‌ترین کارکردهای امید را می‌توان افزون بر تحرک بخشی و تلاش زایی در انسان، پیش­گیری از اختلال افسردگی و رفتار نابهنجار خودکشی دانست.

طبق مطالعه ای در سال 2019 محققان دریافتند که خوش‌بینی به‌طور متوسط 11 تا 15% به طول عمر اضافه کرده و باعث زندگی تا بیش از 85 سالگی می‌شود.

تحقیقات نشان می­دهند، افرادی که خوش‌بینی بیشتری را تجربه می­کنند، به‌احتمال‌زیاد در سلامتی پیر می­شوند و عمر طولانی­تری خواهند داشت. همچنین آن­ها کم­تر در معرض خطر ابتلا به بیماری­های مزمن به‌ویژه بیماری­های قلبی عروقی قرار خواهند داشت. افراد خوش‌بین و دارای امید به زندگی، بیشتر تمایل به انجام فعالیت بدنی و داشتن رژیم غذایی سالم و همچنین سیگار کشیدن کمتر دارند که همین امر به‌نوبه خود باگذشت زمان روی سلامت جسم و روان تأثیر خواهد گذاشت. اگرچه همواره دلایل خوبی برای امیدوار شدن وجود دارد، اما یافتن راه­هایی برای افزایش امید به زندگی چالش‌برانگیز است. بااین‌حال، این چند نکته به افراد کمک می­کند تا از جنبه مثبت زندگی استفاده کنند:

1- کنترل را به دست بگیرید.

امید به اینکه، آینده از زمان حال بهتر خواهد بود، به همراه اعتقاد به این‌که فرد قدرت تحقق آن را دارد، توصیف کرده­اند،"طبق این گفته ما اتفاقات را کنترل می­کنیم. بااینکه احساسات ناامیدی عینی هستند، فکر کردن در مورد آنچه در کنترل شماست و می‌تواند تأثیر مثبتی بر روی شما و دیگران داشته باشد، روش خوبی برای مقابله با این احساسات است".

2- یافتن خبرهای خوب و روزنه­های امید

اغلب وقتی افراد با شرایط چالش‌برانگیزی روبرو می­شوند، در مورد چگونگی غلبه بر چالش‌های مشابه قبلی فکر می­کنند. بااین‌حال چون اتفاقات ناگوار به‌نوبه خود منحصربه‌فرد است، استفاده از این استراتژی دشوار خواهد بود و لازم است در صورت احساس آسیب‌پذیری، اضطراب یا ناراحتی بیشتر اخبار منفی از طریق رسانه­ها محدود شوند. گاهی پیگیری مستمر اخبار ملتهب از رسانه­های جمعی و نخواندن روزنامه­ی مطلق محور به‌منظور محافظت از سلامت روان، ایرادی نخواهد داشت.

3-تمرین سپاسگزاری

تحقیقات نشان می‌دهند که تمرین منظم مهربانی و ابراز قدردانی خوشبختی را افزایش داده و خوش‌بینی را تقویت می‌کند. می‌توانیم به خودمان یادآوری کنیم که حتی در زمان‌های تاریک نیز اتفاقات خوبی رخ می‌دهند.

راه‌هایی برای تقویت امید در زندگی

1. -     زندگی‌تان را به بهترین شکل ممکن تصور کنید؛ و انتظارات خود­تان را برای یک زندگی ایدئال، متعادل نمایید.
2. -     معنای زندگی­تان را پیدا کنید، این معنا دقیقاً چیزی است که صبح‌ها شمارا از خواب بیدار می­کند.
3. -     برای زندگی­تان هدف تعیین کنید و برای رسیدن به اهدافتان برنامه‌ریزی داشته باشید.
4. -     نقاط قوت و ضعفتان را روی کاغذ بنویسید و سعی کنید نقاط ضعف را به قوت تبدیل کرده و نقاط قوت را تقویت نمایید.
5. -     سعی کنید، در فعالیت­هایی که به شما لذت می­دهد، شرکت کنید.
6. -      اگر برایتان مقدور است، در فعالیت­های گروهی شرکت نمایید.
7. -     افکار و احساسات خود را مثبت کنید و افکار منفی را دور بریزید.
8. -     خودتان را به چالش بکشید و سعی کنید خود را در موقعیت­های غیرمنتظره قرار دهید.
9. -      مواردی که موجب به وجود آمدن استرس در شما می­شود را از خود دور کنید و در صورت لزوم آن‌ها رادرمان نمایید.
10. - با دیگران ارتباط اجتماعی برقرار کنید.  
11.