به گزارش وب‌دا همدان، قربان قدمت؛ آمدنت چقدر به درازا کشیده است، چه جوان‌ها که مو سپید کردند به راه آمدنت و چه سالها که به گذرگاه فصل‌ها از پی هم گذشت و نیامدی و چه دلها که به هوای دیدنت هر آدینه در جان آدمی تپیدن گرفت و مسیر آمدنت را به انتظار نشست! 

دلهامان اما دلهامان پیر نشد با همه پیری عمر و سپیدی مو! این قلبها هنوز به شوق رسیدنت زنده است و امیدوارانه می تپد، هنوز به راه رسیدنت دل دل می‌کند و هنوز در هوای حضورت نفس می‌کشد. 

ما بازهم آمدیم، در نیمه دیگری از ماه شعبان، با فانوسهای روشنی که در قلبهامان به راه آمدنت روشن نگه داشته‌ایم، با اشتیاقی که نسل به نسل و سینه به سینه به فرزندانمان منتقل کرده و می‌کنیم، با همان چشم‌های همیشه منتظر... 

آمدیم تا یک هزار و صد و نودمین سال تولدت را جشن بگیریم و میلاد پر از نور و سرورت را به قلب چشم‌انتظار مادر و دل بیقرار پدرت شادباش و مبارک باد بگوییم. 

ما آمدیم تا به کودکانمان هم رسم دلداد‌گی‌ات بیاموزیم، آمدیم که با تو تجدید عهد کنیم که تا هستیم بر سر این عهد و پیمان بمانیم، باشد که این آخرین سالی باشد که بی‌حضورت میلادت را جشن می‌گیریم و موسم آمدنت همین روزها و همین نزدیکی‌ها نقطه پایان این فراق دیرینه شود.