بایدها:

به افراد کمک کنیدتا نیازهای پایه و اولیه خود مانند غذا، سرپناه و خدمات پزشکی را تامین کنند. اطلاعات درست و آسانی

به افراد درمورد چگونگی رفع این نیازها بدهید( فراهم کردن امنیت و حمایت ).

به افرادی که تمایل دارند درمورد حادثه اتفاق افتاده و احساساتشان با شما صجبت کنند، گوش دهید ( فراهم کردن آسودگی و آرامش).

با افراد مهربان و دوستانه رفتارکنید، حتی اگر که آنها شما را نپذیرند( فراهم کردن آسودگی ).

 اطلاعات درست و دقیقی درمورد حادثه وآسیب و اقداماتی که درحال انجام است ارائه دهید. این کار میتواند به دیگران کمک کند که شرایط را بهتر بفهمند( کمک به آسودگی)

به افراد کمک کنید تا با دوستان و آشنایانشان ارتباط برقرار کنند( ارتباط با دیگران).

افراد خانواده را دورهم جمع کنید. درصورت امکان شرایطی فراهم نمایید تاکودکان به والدین و یا عضو نزدیکی از اعضائ خانوادهشان بازگردند( ارتباط با دیگران).

پیشنهادات عملی و امکانپذیر برای اجرای کارهایی که بتواند خودکارآمدی را افزایش دهد ارائه دهید( افزایش خودکارآمدی)

مکانهای ارائه دهنده انواع خدمات دولتی و غیردولتی را به مردم آسیبدیده معرفی کنید ( امیدواری.)

نبایدها:

آسیب دیدگان رامجبور نکنید که درمورد داستان خود و اتفاقاتی که پیشآمده بخصوص درمورد جزئیات ماجرا صحبت کنند. چراکه این کار ممکن است سبب کاهش خونسردی و آرامش افرادی گردد که تمایل ندارند جزئیات زندگی خود را برای دیگران بازگوکنند.

به افراد نگویید که درحال حاضر چه کاری باید انجام دهند، یا چگونه فکر کنند، یاچه احساسی داشته باشند و یا اینکه قبلاچه کار باید انجام میدادند. این کار باعث کاهش خودکارآمدی و افزایش احساس گناه می شود.

به افراد نگویید که شما به علت رفتارها و باورهایتان دچار رنج و عذاب شدهاید. این موضوع باعث کاهش خودکارآمدی افراد می شود.

قولی ندهید که قابل اجرا نیست. قولهایی که اجرا نشوند منجر به کاهش امیدواری در فرد می شود.

از خدمات موجود و فعالیتهای انجام شده انتقاد نکنید چرا که منجر به کاهش امیدواری و آرامش افراد می شود.

منبع : حمایت های روانی – اجتماعی در حوادث غیرمترقبه " کتابچه آموزشی متخصصین  بهداشت روان