باور
غلط: کسی که میل به خودکشی پیدا کرد، همیشه این تمایل را خواهد داشت.

§ واقعیت:

افزایش احتمال اقدام به خودکشی در یک فرد اغلب کوتاه‌مدت
و وابسته به موقعیت. است گرچه ممکن
است که افکار خودکشی دوباره برگردند، اما این افکار پایدار و همیشگی نیستند. افرادی که قبلا افکار خودکشی داشته‌اند
یا اقدامی برای آن کرده‌اند می‌توانند ادامه بدهند و زندگی طولانی‌ای داشته باشند.

§ واقعیت:

با توجه به انگ شدید همراه با خودکشی، اغلبِ افرادی
که در فکر اقدام به خودکشی هستند، نمی‌دانند با چه کسی درباره‌ی این افکارشان صحبت
کنند.

حرف زدنِ روشن درباره‌ی خودکشی باعث تشویق به انجام
خودکشی نمی‌شود، بلکه انتخاب‌های دیگری پیشِ روی کسی می‌گذارد که در فکر خودکشی است
و به او زمان می‌دهد تا درباره‌ی تصمیم‌اش دوباره فکر کند، و بنابراین باعث جلوگیری
از خودکشی می‌شود.

§ واقعیت:

پیش از وقوع اکثر خودکشی‌ها علایمی کلامی یا رفتاری
وجود دارد که هشداردهنده‌ی وقوع این اتفاق در آینده است.

گرچه مواردی از خودکشی هم وجود دارند که بدون هیچ
گونه هشداری رخ می‌دهند، اما مهم است که این علایم هشداردهنده را بشناسیم و مراقب وجود
آن در افراد باشیم.

§ واقعیت:

برعکس، کسانی که فکر خودکشی دارند، اغلب درباره‌ی
مرگ و زندگی احساس دوگانه‌ای دارند. مثلاً، ممکن است کسی ناگهانی و به طور تکانشی برای خودکشی سم بخورد و چند
روز بعد در حالی بمیرد که دل‌اش می‌خواسته به زندگی ادامه بدهد.

دسترسیِ افراد به حمایتِ عاطفی (و تخصصی) در زمان
مناسب می‌تواند جلوی خودکشی را بگیرد.

§ واقعیت:

گرچه بعضی از افراد به این خاطر خودکشی می‌کنند که
جلب توجه کنند، اما توجهی که به دنبال‌اش هستند، از جنس «کمک و یاری گرفتن» است.

اقدام به خودکشی آخرین تیر ترکشِ این افراد است برای
این که به دیگران خبر بدهند که وضعیت‌شان تحمل‌ناپذیر است و نمی‌توانند با آن سازگاری
پیدا کنند.

هر
گونه نشانه‌ای در کلام و رفتار فرد یا هرگونه تهدید به خودکشی باید جدی گرفته شود و
از مراکز و متخصصان روانپزشکی کمک گرفته شود

توجه
و کمک (عاطفی و تخصصی) به این افراد می‌تواند زندگی‌شان را حفظ کند.

حمید رنجبران

کارشناس برنامه پیشگیری از خودکشی

معاونت بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی همدان

منبع:

پیشگیری از خودکشی، یک الزام جهانی، باورهای
غلط (سازمان جهانی بهداشت)