پژوهش نوین بیوتکنولوژی؛ مسیر تازهای برای افزایش اثربخشی شیمیدرمانی سرطان روده
مهساسادات پارساپسند، دانشجوی کارشناسی ارشد بیوتکنولوژی پزشکی، با استفاده از فناوری «CRISPR-Cas9» نقش ژن FOXQ1 در مقاومت سلولهای سرطان کولورکتال به داروی شیمیدرمانی «5FU» را بررسی کرد. نتایج اولیه این پژوهش میتواند پایهای برای استفاده از ژن درمانی و همچنین پزشکی شخصیسازی شده و پیشبینی پاسخ بیماران به درمانهای دارویی باشد.
به گزارش وبدا در همدان،تحقیقات جدید در حوزه بیوتکنولوژی پزشکی نشان میدهد که ژنتیک سلولهای سرطانی نقش مهمی در پاسخ به داروهای شیمیدرمانی دارد. مهسا سادات پارسا پسند، دانشجوی کارشناسی ارشد بیوتکنولوژی پزشکی، با استفاده از فناوری نوین «CRISPR-Cas9» به بررسی نقش ژن FOXQ1 در مقاومت سلولهای سرطان کولورکتال به داروی «5FU» پرداخته و نتایج اولیه او میتواند مسیر تحقیقات پیشرفته برای ژن درمانی و ویرایش ژنوم و نیز پزشکی شخصیسازی شده و پیشبینی پاسخ بیماران به درمان را هموار کند.
در ابتدا خودتان را معرفی کنید ؟
مهسا سادات پارسا پسند، دانشجوی کارشناسی ارشد بیوتکنولوژی پزشکی هستم .
سؤال: موضوع پایاننامه شما در چه خصوص بود؟
جواب: موضوع پایاننامه من بررسی نقش ژن FOXQ1 در مقاومت دارویی سلولهای سرطان کولورکتال بود.
سؤال: روش پژوهش شما چگونه بود؟
جواب: در این مطالعه از فناوری «CRISPR-Cas9» برای خاموشسازی ژن استفاده کردیم تا بررسی کنیم آیا کاهش یا حذف عملکرد این ژن میتواند حساسیت سلولهای سرطانی به داروی شیمیدرمانی «5FU» را افزایش دهد یا خیر.
سؤال: چرا این پژوهش اهمیت دارد؟
جواب: بیماران سرطانی داروهای مشابه دریافت میکنند اما پاسخهای متفاوتی دارند که به تفاوتهای ژنتیکی وابسته است. ما متوجه شدیم ژن موردنظر احتمالاً در مقاومت دارویی نقش دارد و بررسی آن میتواند به درک بهتر پاسخ سلولها به دارو کمک کند.
سؤال: نتایج پژوهش شما در چه مرحلهای است؟
جواب: پروژه من در مرحله سلولی بررسی شده، اما میتواند زمینهساز تحقیقات حیوانی و حتی انسانی شود. اگر در این مراحل تایید شود، میتواند به عنوان یک بیومارکر برای پیشبینی پاسخ بیماران به داروی «5FU» استفاده شود و مسیر حرکت به سمت ویرایش ژنوم و پزشکی شخصیسازی شده را هموار کند.
سؤال: چه چالشی هایی در کار و پژوهشی که انجام دادید داشتید؟
جواب: پروژه بسیار چالشبرانگیز بود و اکثر مراحل بیش از چندین مرحله تکرار ، به نتیجه رسیدند، زیرا کاری بود که برای اولین بار در همدان انجام میشد.
سؤال: حرف پایانی خودتون هم بفرمایید ؟
جواب: از استاد راهنمایم، آقای سعید افشار، بسیار سپاسگزارم. با حمایت ایشان توانستم طی دو سال کار مستمر در آزمایشگاه روی پروژهای که به آن علاقه داشتم، پژوهش خود را انجام دهم.





نظر دهید