بیماران اسکیزوفرنی لزوماً خطرناک نیستند؛ درمانپذیرند، نه طردشدنی
عضو هیئتعلمی دانشگاه علوم پزشکی همدان با رد تصور نادرست درباره خطرناک بودن مبتلایان به اسکیزوفرنی گفت: بیشتر بیماران این اختلال، با درمان صحیح زندگی آرام و ایمنی دارند و فقط در موارد محدودی در دورههای شدید توهم و هذیان نیاز به مراقبت ویژه است.
دکتر مونا دوستیزاده، در گفتوگو با وبدا در همدان با رد تصور نادرست درباره خطرناک بودن مبتلایان به اسکیزوفرنی گفت: بیشتر بیماران این اختلال، با درمان صحیح زندگی آرام و ایمنی دارند و فقط در موارد محدودی در دورههای شدید توهم و هذیان نیاز به مراقبت ویژه است.
وی با اشاره به اینکه اسکیزوفرنی یکی از اختلالات روانپزشکی پیچیده؛ اما قابلکنترل است، افزود: این بیماری معمولاً در دهه دوم زندگی نمایان میشود، اما زمینههای ژنتیکی آن از بدو تولد در فرد وجود دارد.
روانپزشک و عضو هیئتعلمی دانشگاه علوم پزشکی همدان، تأکید کرد: بسیاری از مبتلایان به این بیماری، افرادی منزوی با تعاملات اجتماعی محدود و مهارتهای شناختی پایین هستند.
دکتر دوستی زاده گفت: استرسهای شدید و مصرف برخی مواد مانند حشیش، بهویژه در سنین پایین، از عوامل مهم در فعالشدن بیماری به شمار میروند.
اسکیزوفرنی درمان قطعی ندارد، اما قابلمدیریت است
وی با تقسیم علائم به دودسته مثبت (توهم، هذیان) و منفی (افت انگیزه، انزوا، کاهش بهداشت فردی) خاطرنشان کرد: درمان دارویی و رواندرمانی میتواند بسیاری از علائم را کنترل کند، اما همکاری خانواده، تداوم درمان و آگاهی عمومی، نقش اساسی در بهبود کیفیت زندگی بیمار دارد.
ضرورت آگاهی عمومی و رفع انگ اجتماعی
این روانپزشک و عضو هیئتعلمی دانشگاه علوم پزشکی همدان یکی از مهمترین چالشهای این بیماری را «پنهانکاری خانوادهها» به دلیل ترس از قضاوت و انگ اجتماعی دانست و تأکید کرد: بیمار روانپزشکی نیاز به حمایت دارد، نه انکار و طرد، اسکیزوفرنی پایان زندگی نیست میتوان با مراجعه منظم به روانپزشکانی که دراینخصوص تخصص دارند و درمان دارویی آن را کنترل کرد.





نظر دهید